«Δεν ήταν τα γεμιστά και η κολοκυθόπιτα… ήταν η μάνα μου»
Πήρα ξανά ένα πεσκέσι από το χωριό, αυτή τη φορά από την αδερφούλα μου την Αγγελική, κολοκυθόπιτα και γεμιστά.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
Παράθυρο … στα μαθητικά μας χρόνια Μέρος δεύτερο: Το Σχολείο. Το πρωινό στον ΑστακόΤο μαθητικό λεωφορείο, όπως είχα αναφέρει και στο πρώτο μέρος, έφτανε κάθε πρωί στον Αστακό και άφηνε τους μαθητές στη στάση, κοντά στο Καραμούζειο Γυμνάσιο. Από εκεί, λίγο νυσταγμένοι και συχνά σκυθρωποί, παίρναμε τον δρόμο προς το σχολείο. Περνούσαμε τη σιδερένια πόρτα και τα λίγα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στο προαύλιο, κουβαλώντας μαζί μας βιβλία, τετράδια και τη διάθεση της ημέρας.

FOTO: Πανηγύρι του Αγ.Χριστοφόρου στο Μαχαιρά Ξηρομέρου διακρίνετε ο Μπαμπινιώτης αείμνηστος Κώστας Παππάς τέταρτος από το χορό Τη φωτογραφία μας την έστειλε ο Θωμάς Παππάς

Φωτο από το αρχείο μου Παρέλαση 28ης Οκτωβρίου 1969 δηλ 9 ετών (και επειδή ο σκοπός της προβολής είναι διπλός δηλ η αναφορά στην ιστορική μνήμη αλλά και να ευλογώ τα γένια μου εγώ είμαι ο τελευταίος πίσω αριστερά (λυκόπουλο)

Γυμναστικές επιδείξεις στον Αστακό στο Γυμνάσιο --Ιούνιος 1970(από το αρχείο του Χρήστου Μπόνη)

Απρίλιος μήνας , τα λουλούδια άνθιζαν , η φύση οργίαζε στη βλάστηση, τα φίδια έβγαιναν από τη χειμέρια νάρκη ,οι Χελώνες βοσκούσαν στα τρυφερά χόρτα, τα αρνάκια έπαιζαν ανέμελα στο γρασίδι ,η οικόσιτη κατσίκα δεμένη στη ελιά μασούσε τα χορταράκια    και στα χωριά μας οι δρόμοι άδειοι ,τα καφενεία ήταν κλειστά, το μικρό μας γηπεδάκι έρημο ένιωθε την αβάσταχτη μοναξιά του  και τα σπίτια κλειδωμένα.  Άνθρωπο στους  δρόμους  δεν έβλεπες και ένα πέπλο σιωπής και ησυχίας τα σκέπαζε μέχρι το απόγευμα.

Αναδημοσίευση από Μπαμπίνη ΙΝ BLOG( εδω) Κείμενο  του Χρήστου Β. Μασαλή
Tο 1946 πήγα στο δημοτικό σχολείο Μπαμπίνης βρήκα δάσκαλο τον Ιωάννη Φρέμη , που καταγόταν από τον Αστακό. Ένας αξιόλογος εκπαιδευτικός.

Διά  τους  χρόνους  που  αναφερόμεθα,, εις  κάθε  αγροτική  οικογένεια,  κινητήριος  δύναμις  και  αναπόσπαστον και  απαραίτητον  διά  την παραγωγικήν   διαδικασίαν της  αγροτικής  γης  ήσαν  τα αροτριόντα  ζώα,  όπως  το βόδι το μουλάρι και  το  άλογο. 
Διά  τις  μικρότερες  εργασίες   των αγρών και  τις  βοηθητικές  των σπιτιών   όπως  η μεταφορά  νερού από  τα  πηγάδια  μας,  ήσαν  οι ημίονοι (γαϊδουράκια ) δηλαδή  εκτελούσαν  μικροτέρας  σημασίας  μεταφορικό  έργο  που  έφεραν  εις  πέρας  ως  επί  το πλείστον  οι  γυναίκες.  Η απόκτηση  των ζώων  αυτών  ήτο  μια  μεγάλη  οικονομική  δαπάνη   που  άφηνε  εις   την οικογένεια  δυσβάστακτη  οικονομική  στενότητα  ίσως  και  διά  τα  επόμενα  της  πρώτης  χρήσεως  χρόνια.

Φωτο: Δημοτικό Σχολείο Μπαμπίνη αρχές 1980
Η μπλε σχολική ποδιά με τον άσπρο γιακά, που φορούσαν οι μαθήτριες (κυρίως) αλλοτινών χρόνων, αποτελεί πλέον μια μακρινή ανάμνηση. Για άλλους όμορφη, θεωρώντας ότι σηματοδότησε μια πιο αθώα εποχή, για άλλους άσχημη πιστεύοντας πως ταυτίστηκε με καταπίεση και στέρηση ελευθερίας.Η σχολική ποδιά έπαψε να είναι υποχρεωτική από τις 6 Φεβρουαρίου 1982 με απόφαση του τότε υπουργού Παιδείας Λευτέρη Βερυβάκη – ως ένδειξη εκδημοκρατισμού, πλουραλισμού και απόδειξης ελευθερίας στην ανάπτυξη της προσωπικότητας των μαθητών.Κείμενο: https://www.in.grΕυχαριστούμε την Αγλαΐα Μπακογιώργου για την υπέροχη γεμάτη αναμνήσεις φωτο

ΚΑΤΑΦΥΛΛΙ "Τα παιχνίδια που έφερναν χαρά και γέλιο στα παιδιά" Στην Κοιλάδα του Αχελώου, στο γραφικό ορεινό χωριό Καταφύλλι της Καρδίτσας, ο Κώστας, ανοίγει τις πύλες της μνήμης του για να μας μεταφέρει σε μια εποχή όπου η ζωή κυλούσε σε άλλους ρυθμούς. Η συνάντησή μας μαζί του εστιάστηκε σε έναν κόσμο που φαίνεται πλέον μακρινός, αλλά για τον Κώστα, ο ίδιος πρωταγωνιστής της εποχής εκείνης, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του.

''Να τα πούμε''Γράφει: O Αποστόλης Κομπλίτσης o ''Ακαρνάνας''
Κοντεύουμε για τα Χριστούγεννα και ευκαιρίας δοθείσης θέλω ν’ ασχοληθώ και ν’ αφιερώσω  σ’ όλους τους μικρούς φίλους Μπαμπινιώτες όσους κατοικούν στην Μπαμπίνη , αλλά και σ’ αυτούς που έχουν καταγωγή από κει.  Να τους δώσω να μάθουν τα γνήσια