Αυτός είναι ο τίτλος της Διπλωματικής Εργασίας της   Αρχοντοχωρίτισσας Αμαλίας Λιοπύρη στα πλαίσια του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Λαογραφίας του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών για την οποία βαθμολογήθηκε με άριστα.  Η κυρία Λιοπύρη ασχολήθηκε με το σύνολο του ποιητικού έργου του συμπατριώτη μαςΆρη Μπιτσώρη.Μάλιστα ο ίδιος ο ποιητής προσκλήθηκε και μίλησε σε δύο τμήματα μεταπτυχιακών φοιτητών του Σπουδαστηρίου της Λαογραφίας. Επίσης του ζητήθηκε να καταθέσει στο Πανεπιστήμιο όλες του τις ποιητικές συλλογές, σε ηλεκτρονική μορφή, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν σε μελλοντικές εργασίες. Στον πρόλογο της εργασίας της, η οποία αποτελείται από 200 σελίδες,  η κ. Λιοπύρη γράφει: 
Μέσα από το έργο του Άρη Μπιτσώρη, αναδεικνύονται στοιχεία του λαϊκού πολιτισμού, της τοπικής και εθνικής ιστορίας, της αγροτικής και της αστικής ζωής. Διαφαίνεται  μέσα από την ποίησή του η σύνδεση του καινούργιου με το παλιό, πράγμα το οποίο ο ίδιος ο ποιητής αντιλαμβάνεται ως συνέχεια και ως κάτι το ε…

          "Πάμε για μελίκοκκα;" Μια φράση  που ακούγονταν πολύ στις παλιότερες γενιές… και κυρίως από τα παιδιά....      Τότε που παρέμεναν αδιάφορα για το τηλεοπτικό πρόγραμμα και προτιμούσαν να παίζουν ή να πηγαίνουν απ΄τη μια άκρη του χωριού στην άλλη για να μαζέψουν μελίκκοκα… μία από τις αγαπημένες  συνήθειες των παιδιών της δικής μου γενιάς.        Μιλάω για  τους    μικροσκοπικούς γλυκούς καρπούς του δέντρου της μελικκοκιάς.....

      Αφιέρωναν ώρες ολόκληρες  για το μάζεμα, συνήθως τ’ αγόρια πήγαιναν, μαζί με τους κολλητούς τους… Σκαρφαλωμένα πάνω στα ψηλά δέντρα να προσπαθούν να γεμίσουν τσάντες με μελίκκοκα…. ακόμη πιο παλιά που δεν υπήρχαν σακούλες, τα παιδιά μετέτρεπαν τις μπλούζες τους  σε σακίδιο…(κι αν άνοιγε άντε να  τα μαζέψουν  από κάτω)…           Πολλοί που στα χωράφια τους είχαν μελικοκιές δεν άφηναν τα παιδιά να τα μαζέψουν {όπως και τα κορόμηλα,σύκα, ρόδια (τώρα κανένα παιδί δεν πάει για μελίκκοκα ,ούτε καν τα γνωρίζουν)}. Έφευγαν μεσημέρι και γύριζαν απόγευ…

Παραλία Βόνιτσας, 23 Σεπτέμβρη 2012, στις 18:00μμ Παρουσίαση του Βιβλίου: «ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΚΤΙΟΥ ΒΟΝΙΤΣΑΣ από την αρχαιότητα έως σήμερα», των Βαγγέλη Κουτιβή καιΓιώργου Μπαρμπαρούση Πρόσκληση         Σας προσκαλούμε την Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου και ώρα 18:00 στην παραλία της Βόνιτσας όπου θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου «ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΚΤΙΟΥ ΒΟΝΙΤΣΑΣ από την αρχαιότητα έως σήμερα» των Ευάγγελου Δ. Κουτιβή και Γεωργίου Σ. Μπαρμπαρούση που εκδόθηκε από το Κέντρο Κοινωνικής Μέριμνας και Ανάπτυξης του Δήμου Ακτίου-Βόνιτσας.


Ο Δήμαρχος Νικόλαος Σολδάτος....

Ένα εγκαταλελειμμένοχαλασμένο παγκάκιδημιουργεί αρνητική εντύπωση στη δημόσια εικόνα της Πλατείας Γιαννακοπούλου στην Μπαμπίνη Ξηρομέρου. Το ξεχαρβαλωμένο παγκάκι  αφού λείπει το καθιστικό ξύλο, βρίσκεται στη πλατεία πολιτισμού της Μπαμπίνης και μαρτυρά με τον πιο θλιβερό τρόπο την παρακμή.Σε αυτό σταματούσαν συχνά όλοι σχεδόν οι κάτοικοι για να ξεκουραστούν, να συναντήσουν κάποιο γνωστό τους πρόσωπο, να χαζέψουν και να πιάσουν κουβέντα με τον γείτονα που κάθεται δίπλα τους. Οι κάτοικοι ζητούν τη συνεχή προσοχή των ανθρώπων των αρμόδιων υπηρεσιών του δήμου Ξηρομέρου στη Πλατεία Γιαννακοπούλου και απαιτούν την επισκευή και το βάψιμο στο χαλασμένοκαι επικίνδυνο παγκάκι.
ΥΓ: Μερικοί κάτοικοι για να μη δημιουργείται αρνητική εντύπωση τοποθέτησαν πρόχειρα μια σανίδα στο κάτω μέρος στο παγκάκι….

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες άγνωστοι δράστες χθες βράδυ στη Μπαμπίνη Ξηρομέρου αφού πρώτα διέρρηξαν το σπίτι από ένα ζευγάρι ηλικιωμένων αφαίρεσαν χρυσαφικά και χρήματα και αμέσως μετά «χτύπησαν» σπίτι στο κέντρο του χωριού όπου διαμένουν δυο ηλικιωμένες όπουμε χρήση σωματικής βίας τις ακινητοποίησαν, τις έδεσαν, τις φίμωσαν, έκαναν άνω- κάτω όλους τους χώρους και έφυγαν με ευρώ και χρυσαφικά άγνωστης αξίας.       Αυτή τη στιγμή οι έρευνες βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη για τον εντοπισμό των ληστών και προανάκριση διενεργεί το Αστυνομικό τμήμα Αστακού.
ΝΕΩΤΕΡΑ ΣΕ ΛΙΓΟ

Τι κι αν υπάρχει οικονομική κρίση; Ολα κι όλα. Έτσι, λοιπόν το καλοκαίρι τα δυο Μπαμπινιωτάκια που βλέπετε στη φωτογραφία, άνοιξαν το πάγκο τους στο κέντρο του χωριού, τον ονόμασαν “Babini’sshop” και πουλούσαν τη πραμάτεια τους. Μπορεί να μην κέρδισαν χρήματα από τις πωλήσεις των χειροποίητων Φομπιζού, κέρδισαν όμως το συμπάθεια και την αγάπη όλων των Μπαμπινιωτών και των διερχομένων….