ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΜΠΑΜΠΙΝΗΣ-Γράφει ο Γεώργιος Σπ. Γρίνος

 

ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΜΠΑΜΠΙΝΗΣ

Γεώργιος Σπ. Γρίνος

25 Ιουλίου 2026

 

Σύμφωνα με την παράδοση, η ανέγερση του παρεκκλησίου της Αγίας Παρασκευής Μπαμπίνης στηρίζεται στο εξής γεγονός:

Στους συνοικισμούς της περιοχής έπεσε πανώλη, εξαιτίας της οποίας πολλοί άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Ένας ευσεβής συμπατριώτης χριστιανός, που κινδύνευε να χάσει τον μοναχογιό του, παρακάλεσε την Αγ. Παρασκευή να τον σώσει. Στον ύπνο του εμφανίστηκε η Αγ. Παρασκευή η οποία του συνέστησε: «Να πάει στη μεγάλη καρυδιά που είναι κοντά στα σπίτια της βρύσης και κάτω από τη μεγάλη πέτρα βρίσκεται η εικόνα της, όπου αναβλύζει ιαματικό νερό. Από το νερό αυτό θα πλυθούν οι πάσχοντες και θα γίνουν καλά». Έτσι κι έγινε.

Το γεγονός συγκλόνισε την περιοχή και οι πιστοί προσέρχονταν αθρόα, για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα και να πλυθούν με το ιαματικό νερό, το αγιονέρι όπως το έλεγαν. Οι πιστοί είχαν τοποθετήσει την εικόνα σ’ένα πρόχειρο εικονοστάσι και εκ περιτροπής παρέμεναν τιμητική φρουρά, μέχρι ότου χτίστηκε ναΐσκος. Οι ιερείς της περιοχής ανέφεραν το γεγονός στον επίσκοπο Ναυπάκτου, Θεόφιλο τον Κορυδαλλέα, ο οποίος έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Άρχισε έτσι με εισφορές και προσωπική εργασία των πιστών να χτίζεται η εκκλησία της Αγ. Παρασκευής.

Σύμφωνα με τον ιστοριοδίφη γιατρό Βασίλειο Β. Κατσαράκη, η χρονολογία ανέγερσης της εκκλησίας τοποθετείται στο έτος 1640, όπως εξάλλου μαρτυρούσε και ενθύμημα αψίδας που σωζόταν στον ναΐσκο της Παναγίας στο νεκροταφείο, όπου έγραφε: «Δια χειρός εμού του ταπεινού ιερομονάχου Νικολάου εγένετο  η αγιογράφηση της Αγίας Παρασκευής με εντολή του επισκόπου Κορυδαλλέως αχμ/1640/Ιουνίω». Η αψίδα αυτή κάηκε στην πυρκαγιά της εκκλησίας από αναμμένο καντήλι το 1918.

Το ιστορικό εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής χτίστηκε κάτω από υψίκορμη καρυδιά και βαθύσκιες βελανιδιές, ενώ γύρω του υψώνονταν υψιτενή κυπαρίσσια.

Ο πατριάρχης Ευθύμιος ο Δ ‘ με σιγίλιο γράμμα κατέστησε την εκκλησία της Αγ. Παρασκευής μετόχι της Ι.Μ.Λιγοβιτσίου.

Αργότερα, ο ιερόμόναχος Ευγένιος Κρικρής από τα Βλυζιανά, ο οποίος υπηρετούσε στη Ι.Μ.Αγίου Γεωργίου Πόρτα Μπαμπίνης με πρωτοβουλία του την κατέστησε μετόχι της Μονής του Αγίου Γεωργίου.

Η εορτή της Αγίας Παρασκευής εορταζόταν πάντα με επισημότητα και κατά την τελετή συνέρρεε από παντού πλήθος πιστών, ακόμη και Τούρκων, για να προσκυνήσουν, αλλά και για να γιατρευτούν από διάφορα νοσήματα. Λέγεται ότι, και ο Αλή Πασάς, επειδή γιατρεύτηκε από κάποια ασθένεια από το αγιονέρι της Αγίας Παρασκευής, δώρισε στην εκκλησία χρυσό καντήλι, ενώ ο Γιωργάκης Βαρνακιώτης δώρισε ασημένια εικόνα της  Παναγίας.

Το ιστορικό εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής επισκεπτόταν συχνά και ο Κοσμάς ο Αιτωλός, που το είχε επιλέξει ως κέντρο των κηρυγμάτων του στην περιοχή.

Σύμφωνα με τον ιστοριοδίφη- γυμνασιάρχη Γεώργιο Καραμούζη, από την εκκλησία της Αγ. Παρασκευής Μπαμπίνης πέρασαν επίσης :

Φραγκίσκος Μοροζίνης, Πάνος Μεϊντάνης, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Γεωργάκης Βαρνακιώτης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Νικηταράς, Μάρκος Μπότσαρης, Χρήστος Καψάλης, Γενναίος Κολοκοτρώνης, Χρήστος Κατσικογιάννης, όλοι οι Οπλαρχηγοί του Νομού, Σπυρίδων Τρικούπης, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Μητροπολίτης Ακαρνανίας Ιερόθεος /1815/, Ριχάρδος Τσώρτς,  /1830/, Μητροπολίτης Ακαρνανίας Πορφύριος /1836/

Η εορτή της Αγίας Παρασκευής Μπαμπίνης εξακολουθεί να γιορτάζεται από ους Μπαμπινιώτες , αλλά και τους κατοίκους της γύρω περιοχής μέχρι και σήμερα με ιδιαίτερη λαμπρότητα και βαθιά κατάνυξη.

Από τον ιερομόναχο Αθανάσιο  Σιμωνοπετρίτη  συνετάγη και το μεγαλυνάριο της Αγίας Παρασκευής Μπαμπίνης.

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

«Μπαμπίνης πανηγυρίζει περιοχή πανευφρόσυνον εορτήν, ευφημούσα εν άσματι την Αγίαν Οσιοπαρθενομάρτυρα και ένδοξον Παρασκευήν, καθ’ ό το πάλαι λελύτρωται τον Λαόν του Κυρίου εν ώρα πίκρας οδύνης και θλίψεως και θρήνων, χαλεπώς νοσούντα και αλγεινώς πάσχοντα εξ ανιάτου νόσου. Διό δεόμεθα υμίν την αθληφόρον υψόθεν βλέψατε και δέδοσθε ταύτη, ευπραγίαν, αληθή και ειρήνην σταθεάν και λύσιν πάσης θλίψεως».

 

Ιερομόναχος Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης

Υμνογράφος της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας

 

Το εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής έχει καταστραφεί και αναστυλωθεί πολλές φορές και ειδικότερα:

Το 1695 καταστράφηκε από σεισμό. Αναστηλώθηκε το 1700 με τη συνδρομή του Οικουμενικού Πατριάρχη Καλλίνικου Β’

Το 1790 καταστράφηκε από επιδρομή των Τούρκων. Αναστηλώθηκε το 1794 με τη συνδρομή της Ι.Μ. Λιγοβιτσίου

Το 1804  καταστράφηκε από πυρκαγιά. Αναστηλώθηκε το 1808 με τη συνδρομή του Πατριάρχη Θεόφιλου Β’

Το 1822  καταστράφηκε από πυρκαγιά που προκάλεσαν οι Τούρκοι. Αναστηλώθηκε το 1829 με οικονομική ενίσχυση του Ιωάννη Καποδίστρια με το ποσό των 300 φοινίκων.

Το 1858 καταστράφηκε από καταιγίδα. Αναστηλώθηκε το 1863 από την οικογένεια χρίστου Ν. Παππά.

Το 1897 καταστράφηκε από πυρκαγιά. Αναστηλώθηκε το 1900 από την οικογένεια Δ.Ν.Τόντου.

Το 1912 καταστράφηκε από σεισμό. Αναστηλώθηκε το 1914 από την οικογένεια Νικολάου Ανδρ. Κατσαράκη.

Το 1920 καταστράφηκε από πυρκαγιά. Αναστηλώθηκε το 196514 από την οικογένεια Βασιλείου Ν. Πορτούλη.

Το 1997 με πρωτοβουλία του Γ.Δ. Παπαδημητρίου συστήθηκε επιτροπή και με την επίβλεψη του συγχωριανού μας πολιτικού μηχανικού Δημητρίου (Τάκη) Ζαρκαδούλα έγινε ριζική ανακαίνιση του ναΐσκου της Αγ. Παρασκευής, καθώς και η περιτοίχιση του περιβάλλοντος χώρου, για τη διεύρυνση του οποίου οι Αλέξανδρος Χρ. Παλιούρας καιΔημήτριος Ευστ. Πορτούλης, διέθεσαν τμήματα των όμορων οικοπέδων τους.Η δαπάνη ανακαίνισης του ναΐσκου καλύφθηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της από τον ίδιο τον Γ. Παπαδημητρίου και τον πολιτικό μηχανικό Τάκη Ζαρκαδούλα, καθώς και από τις συνδρομές των συγχωριανών μας.

 

Η Αγ. Παρασκευή κατά την ανακαίνισή της – 1997

 

Πηγές: Γεώργιος Δ. Παπαδημητρίου, Ανέκδοτη εργασία, 26 Ιουλίου 1998

             Δημ Τζούβαλης, χρονικό  Ιούνιος 1829

 

 

Share on Google Plus