Σάββατο του Λαζάρου!Σε όλα τα χωριά του Ξηρομέρου, τα παιδιά γύριζαν από σπίτι σε σπίτι καιτραγουδούσαν «το Λάζαρο». Το τραγούδι συνοδεύονταν από το«Λάζαρο» που έφτιαναν τα παιδιά, από ένα κοντάρι στο οποίο τοποθετούσαν ένα κυκλικό στεφάνι, που πάνω του κρεμούσαν τακαλύτερα κύπρια, το στόλιζαν με λουλούδια και το κουνούσαν ρυθμικά δεξιά και αριστερά, ώστε τακύπρια να ηχούν αρμονικά ως υπόκρουση στο τραγούδι…
"Πες μας, Λάζαρε, τι είδες, εις τον Άδην πού επήγες; -Είδα φόβους, είδα τρόμους, είδα βάσανα και πόνους…"...

Κάθε χρόνο χρονιάρες ημέρες, ειδικά την Μεγάλη Παρασκευή κάθομαι μέσα, λεχωνιάζω λεει η γυναίκα μου, και περιμένω. Περιμένω μέχρι να έρθουν τα Λαζαρούδια να μου πουν τον Λάζαρο. Μαζεύω από την προηγούμενη ημέρα λιανώματα τα χωρίζω σε αξία και τα μοιράζω ισόποσα σε πέντε με έξι ομάδες. Η γυναίκα μου, μού είπε κάποτε περιπαικτικά. «Εκεί θα σου μείνουν. Δεν έρχονται πλέον τα παιδάκια. Σιγά μην έρθουν. Πάνε για φραπέ…» Με γκαντέμιασε αληθινά. Δεν ήρθε κανένα παιδάκι, να μου πει τον Λάζαρο. Άκουσε τον ανήκουστο. Την άλλη χρονιά ήρθαν κάμποσες ομάδες. Εγώ το καταχάρηκα. Νόμισα πως, πλέον, το έθιμο τηρείται απαρέγκλιτα. Και από τη χαρά μου, έλεγα και εγώ το Λάζαρο μαζί με τα παιδιά. Τον έλεγα, έτσι όπως ακριβώς πριν από μισό αιώνα. Μισός αιώνας! Από τότε που τρέχαμε μικρά παιδιά και «οργώναμε» αληθινά το χωριό για να πούμε τα Πάθη μέχρι σήμερα που περιμένουμε τα παιδιά, για να μας τα πούνε τα Πάθη. Μια διαδρομή, ένας αγώνας για την ανάσταση. Μια ανάσταση, που ας την πούμε κοινωνική καταξίω…