Με την έναρξη της Επανάστασης, αλλά και πριν κατά την προετοιμασία της, πολλοί ήταν οιΜπαμπινιώτεςπου πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους σ’ αυτήν. Με την έναρξη της και καθ’ όλη την διάρκεια της, ο καθένας έδωσε ότι μπορούσε. Άλλοι έδωσαν αίμα τους και την ζωή τους και άλλοι την περιουσία τους ή ότι άλλο πολυτιμότερο είχαν. Επίσης σημαντική συμβολή είχε στον Αγώνα του Έθνους τοΜοναστήρι της Πόρταςπου Ηγούμενός του τότε ήταν ο ιερομόναχος Γεράσιμος.
Ο προεστός

Από το χρονικό του ΤζούβαληΣας παραθέτουμε αποσπάσματα σε νεοελληνική έκδοση από το χρονικό του Τζούβαλη που αναφέρονται κυρίως σε πεσόντες Μπαμπινιώτες κατά την Επανάσταση του 1821.Το χρονικό εκδόθηκε για πρώτη φορά από το ''Παρόν τηςΕπαρχίας'' του Γ.Δ.Παπαδημητρίου το 1963ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΤΟ 1821Η Μπαμπίνη ήτανε ορδί στ΄ν επανάσταση δυο χρόνια κ΄είχε πολλά χαμένα παιδιά κ΄έδωσε τ΄βιός τ΄ς στον αγώνα,Στό γιουρούσι στο Μεσολόγγι πάει* το παιδί τ΄ Πίπη Κυριαζή ο Θοδωράκης κι τ΄Πέτρου Μπαμπινιώτη ο Μήτσος....κι ο Νάσος Γατσής με λάβωμα πάει στο Πλάτανο στα Κράβαρα, ήτανε με Γρίβα κι Δημοτσέλιο. Ο Τάκης τ΄Ηλία Μασσαλή πάει με το Γρίβα στ΄Αγγελόκαστρο κι ο Πάνος τ΄Γιάννη Βλαχάκη πάει στ΄ν αρχή τ΄πολέμ΄ στ΄ Βόνιτσα , ήτανε παρέα με τ΄ς Κατσικογιανναίους.Τ΄Παπανικολάκη το παιδί ο Χρίστος πήγε στον εξόριστο  Καραΐσκάκη στο Λιγοβίτσι κι πάει στο μοναστήρ΄τ΄ς Βράχας στο Καρπενήσι...Ο Νίκος τ΄Παναγή Θανασούλα κι τ΄ Γιώργ΄Τοντ΄ ο Σπύρος  πήγαν στο ορδί τ΄Καραΐσκάκη στο Δρα…

Ιστορικό : Ανδρέας Κατσαράκης , εκ Κρήτης ορμώμενος , Μέλος της Φιλικής Εταιρίας , φίλος του Γεωργίου Καραϊσκάκη και του Γεωργάκη Νικολού Βαρνακιώτη - Στρατηγών της Επανάστασης του 1821(Αρχιστρατήγων).

Στην  ενδοχώρα  της   επαρχίας  Ξηρομέρου  ,άρχισε  να σφίγγει ο  κατοχικός  κλοιός  για  πρώτη  φορά  τον  μήνα  Νοέμβριο   του  1941 με  την παραμονή  των  Ιταλικών  στρατευμάτων στο  χωριό  μας  επί  τριήμερο  συγκεντρώνοντας  τον πολεμικό  και κυνηγετικό  οπλισμό  του  χωριού . Με  την αναχώρησή  τους όμως, μας  άφησαν  να « εμπεδώσουμε» τις στρατιωτικές  τους  οδηγίες   σχετικά  με  τις  μετακινήσεις  μας, όχι μόνο  προς  τα  αστικά  κέντρα,  αλλά  και στα  γύρω  χωριά, σαν  πρώτο  μέτρο  υπακοής.  Σύμμαχος  στη  σκλαβιά  μας  και η  παγωμένη φθινοπωρινή   φύση που   βάλθηκαν   να  μας ξεπαστρέψουν φέτος ,  φώναζαν χουχουλιαστά  κάτω  από  τις  κάπες  τους  οι  γέροντες με  τη  χαμηλή  φωνή , όση  τους  είχε  απομείνει  από  τις   κακουχίες  εκείνου  του  Φθινοπώρου  του  1941.




Και  λέω  κακουχίες  γιατί παρατηρούσες τις  δυνάμεις  του  οργανισμού  των ,να κάμπτονται μειούμενες  μέρα  με  τη  μέρα .  Έβλεπες  τα  φουσκωμένα  στραγάλια  των  ποδιών  τούμπανο  έξω  απ’ τα παπούτσια …