Λαογραφικά Σημειώματα
« Χ’στού-Λαμπρή» τρώγαμε κρέας! Τον άλλο καρό, «άστα να πάνε». Υπήρχε και η εξαίρεση. Κανένας κόκοτος ή «ο πατσιάς απ’ το δαμάλ’» όταν το πουλάγαμε στον χασάπη. Άσε που νηστεία είχαμε ολόκληρο σαρανταήμερο Χριστούγεννα, Πάσχα και Δεκαπενταύγουστο. Τις υπόλοιπες ημέρες; «Πατάκες και φουσκοκοίλια». Γι’ αυτό, λοιπόν, το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, πέρα από το θρησκευτικό περιεχόμενο έπαιρνε και την όποια μπορεί να φανταστεί κάποιος «μορφή γαστρονομικής κατάνυξης και χαρακτηριστικής υπερβολής».«Τον αγλέουρα έφαγες, θα σούρ’ ταμπλάς. Σταμάτα». Οι μεγάλοι με τίποτε δεν σταματούσαν και μέρος της συζήτησης ήταν τα μελλοντικά τους σχέδια για ένα άλλο… Πασχαλιάτικο τραπέζι.
διαβαστε περισσοτερα