Στο πλαίσιο της συμπαράστασης προς τους συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται στις μέρες μας, η δυναμική Ξηρομερίτισσα Έλενα Σερεπίσου με καταγωγή από την Πάλαιρο, προχώρησε με δική της πρωτοβουλία και δημιούργησε το κοινωνικό σπίτι «ΑΓΑΠΩ» στα Άνω Λιόσια.      Τα εγκαίνια της έναρξης της λειτουργίας του σπιτιού «ΑΓΑΠΩ» θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 12 Ιανουαρίου 2014, στις 18.00.       Πρόκειται για έναν χώρο που πραγματοποιεί ότι υπόσχεται, καθώς εκεί άπορες οικογένειες και δημότες των Ανω Λιοσίων που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα έχουν την ευκαιρία να προμηθευτούν ρούχα, τρόφιμα και γενικότερα κάθε είδους υλικό αγαθό που συνάνθρωποί μας αποφασίζουν να διαθέσουν προκειμένου να ανακουφίσουν αυτούς που το έχουν ανάγκη.....................

 Η όλη πρωτοβουλία ανήκει στην Ξηρομερίτισσα  Έλενα Σερεπίσου, η οποία θα πρέπει να σημειώσουμε πως έχει αναλάβει τα έξοδα της συντήρησης του σπιτιού, ενώ είναι ο άνθρωπος που παράλληλα οργανώνει και «τρέχει» το όλο θέμα.      Η διεύθυνση το…

Με μεγάλη επιτυχια πραγματοποιηθηκε στην Πρέβεζα η έκθεση μιας νέας ταλαντούχας ζωγράφου απο το νομό μας. Ο λόγος για τη Μαρία Φερεντίνου απο τη Βόνιτσα η οποία έχει ήδη...
το δικό της σοβαρό όνομα στο χώρο των Ελλήνων εικαστικών! Τα εκαίνια της ατομικής έκεθσης ζωγραφικής της εικαστικού πραγματοποιήθηκαν το Σάββατο και η έκθεση η οποία φιλοξενείται στην πινακθήκη Λέναδος Σπαρτιώτης θα διαρκέσει εως και τις 12 Ιανουαρίου!Η 30χρονη Μαρία Φερεντίνου παρότι νεαρή , έχει μια αξιοζήλευτη πορεία στο χώρο αλλά και μια μεγάλη συλλογή που έχει την δική της ταυτότητα και το δικό της προσωπικό και μοναδικό χαρακτήρα!







πηγή: www.fimotro.blog.gr          xiromeronews

Γράφει ο Αποστόλης  Κομπλίτσης

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια άρχισε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα ο θεσμός της  Σύνταξης  από την εργασία του καθενός μας. Υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν μεταξύ των συνταξιούχων μεγάλες αντιθέσεις-αδικίες  χρονικές  και πάνω  απ΄ όλα οικονομικές . Όπως και να έχει όμως, ο καθένας που βγαίνει αισίως στη σύνταξη  αισθάνεται μια ανακούφιση και μία κάποια επιβράβευση θα έλεγα, που μπόρεσε επιτέλους στα τόσα χρόνια εργασίας  να «φτιάξει» κάτι, να φανεί χρήσιμος στην οικογένειά του και στην κοινωνία. Έτσι σκεφτόταν και έτσι συνεχίζει να σκέφτεται ο Έλληνας συνταξιούχος. Ότι τελικά ήρθε και γι΄ αυτόν   η ώρα να μπορέσει να ξεκουραστεί και έτσι λίγο ξένοιαστος από τη ρουτίνα της καθημερινότητας  να μπορέσει   ν΄ απολαύσει τις μικρές χαρές της ζωής του από τώρα και μετά. Για τους περισσότερους όμως , η ζωή άλλα επιφυλάσσει. Οι σκέψεις τους, δυστυχώς σε πολλές των περιπτώσεων  αποδεικνύονται «φρούδες ελπίδες» . Παλιά τους αποκαλούσαν ΓΕΡΟΝΤΕΣ. Μετά την εσωτερική μ…

ΠΑΡΑΜΥΘΙ-ΕΜΜΕΤΡΗ ΑΠΟΔΟΣΗ

Γ.Χ.ΚΑΤΕΡΙΝΙΠΟΥΛΟΣ 1916-2000
στη μνήμη του Γιάννη Χ. Κατερινόπουλουεκ Μπαμπίνης Ξηρομέρου, το αφηγήθηκε στον εγγονό του Γιάννη και το κετέγραψε τη δεκαετία του '90 ο γιος του Δημήτρης.

Μία φορά κι έναν καιρό στην κάτω Ποταμούλα σε μία άκρη του χωριού ζούσε μία γριούλα.
Τη μαυροφόρα τη γριά τη λέγαν κυρά-Φτώχεια και στη ζωή τη χτύπησαν πολλά ανεμοβρόχια.
Είχε αρρωστήσει ο άνδρας της, πριν χρόνια είχε πεθάνει κι ήταν στον κόσμο μοναχή, ούτε παιδιά είχε κάνει.
Μάζευε στάχυα απ’ τους αγρούς για του ψωμιού τ’ αλεύρι κι άγρια χόρτα έβραζε την πείνα να παλεύει.
Μόνη περιουσία της το χαμηλό σπιτάκι που στην αυλή του κάποτε φύτρωσε ένα δεντράκι.
Κι έγινε μια κορομηλιά στα φρούτα φορτωμένη μα αυτό το δέντρο σε μπελά έβαλε την καημένη.
Ποτέ κορόμηλα ώριμα δεν είχε δοκιμάσει τα πιτσιρίκια του χωριού τα είχανε προφτάσει.
Σαν τα σπουργίτια κρέμονταν επάνω στα κλαδιά της και έκοβαν τα πράσινα, ξινά κορόμηλά της.
Εκείνα την κορόιδευαν, αυτή τα κυνηγούσε σκουντούφλαγε και έπεφτε, τη μοίρα βλαστ…