Ακούω συνέχεια να λένε ότι δεν πρέπει να κάνουμε το παραδοσιακό τραγούδι μουσειακό είδος, ότι η μουσική είναι για να προχωράει και άλλα τέτοια.
Απλώς, καμιά φορά, εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση να φέρνουμε στα μέτρα μας ό,τι δεν καταλαβαίνουμε.
Η παράδοση, όπως και το δημοτικό τραγούδι, είναι κάτι τόσο μεγάλο και βαθύ, που δεν μπορούμε να παίρνουμε εύκολα την απόφαση για το ποιες αλλαγές θα γίνουν και αν, τελικά, πρέπει να γίνουν.
Δεν μιλάω για διασκευές, διότι εκεί είναι ξεκάθαρο το τι ακούμε και με ποιον τρόπο έχει επιλέξει ο καθένας να το προσεγγίσει. Μιλάω για την υποχθόνια και ύπουλη μετάλλαξη της παράδοσης, η οποία συντελείται χωρίς καν να την αντιλαμβάνεται ο απλός κόσμος.
Γι’ αυτό, στο τέλος, θα έλεγα πως είναι καλύτερα να αφήσουμε τη μουσική να μιλήσει από μόνη της. Κι αν κάποιος έχει ανοιχτά όχι μόνο τα αυτιά του, αλλά και το μυαλό και την καρδιά του, θα καταλάβει ποιος είναι ο χρυσός και ποιο το τσίγκινο κουτάκι που απλώς γυαλίζει στον ήλιο.
Με σεβασμό και αγάπη Θοδωρής Κουτσουπιάς
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Τα κείμενα των αναγνωστών που δημοσιεύονται εκφράζονται από τους ιδίους και δεν υιοθετούνται κατά ανάγκη από το παρόν ιστολόγιο.