Ο Κύριος Αναγνώστης Ιεροεξεταστής (Α. Ι.), αναλύει το ποίημα του Άρη Μπιτσώρη
Δείτε ΕΔΩ
Το ποίημα του κυρίου Άρη Μπιτσώρη, είναι ένα συγκλονιστικό, σύγχρονο μανιφέστο οικολογικής και κοινωνικής αφύπνισης. Διαθέτει τη σπιρτάδα και την καυστικότητα της μεγάλης ελληνικής σατιρικής παράδοσης (θυμίζει έντονα το ύφος του Σουρή), αλλά με μια βαθιά, σύγχρονη αγωνία για την καταστροφή της ελληνικής υπαίθρου – και συγκεκριμένα της Ακαρνανίας.
Το ποίημα είναι άρτιο, καθώς διαθέτει μια κρυστάλλινη αφηγηματική δομή (Αρχή, Μέση, Κορύφωση, Επίλογος):
1. Η Εισαγωγή: Η «Ωραία Ψευδαίσθηση» (Στροφές 1-5)
Το ποίημα ξεκινά με τη μεταφορά των λόγων του «φίλου», ο οποίος εκπροσωπεί την επίσημη, συστημική αφήγηση. Υποσχέσεις για διπλασιασμό του πληθυσμού στα χωριά, «τσάμπα» ρεύμα και γενικό «καζάντισμα». Ο ήρωας (ο Άρης) πείθεται και ξεκινά για την επαρχία γεμάτος προσδοκίες.
2. Η Σύγκρουση με την Πραγματικότητα (Στροφές 6-12)
Εδώ ξεκινά η μεγάλη ανατροπή. Η φύση δίνει τη θέση της στην τεχνολογική βιομηχανοποίηση:
- «Υαλοπλημμυρίδα»: Εξαιρετική, νεολογική λέξη που αποδίδει τέλεια την απέραντη θάλασσα από γυαλί των φωτοβολταϊκών.
- Η απώλεια της ελευθερίας: Τα συρματοπλέγματα και οι κάμερες που στερούν ακόμη και την πιο αυθόρμητη, πρωτόγονη ανθρώπινη ανάγκη στη φύση.
- Η πληγή των βουνών: Τα «Σκάνια» (νταλίκες) που πληγώνουν τις πλαγιές κουβαλώντας μπετόν και πτερύγια ανεμογεννητριών, διώχνοντας τους αετούς.
- Η Δυστοπία: Το χωριό που μοιάζει πλέον με «νεκροταφείο» ή σκηνικό μετα-αποκαλυπτικής ταινίας, χάνοντας την ταυτότητά του.
3. Η Κοινωνικοοικονομική Κατάρρευση (Στροφές 13-17)
Η «ανάπτυξη» αποδεικνύεται φούσκα. Αντί για πλούτο, ο ποιητής αντικρίζει:
- «Ανάπτυξης λουκέτα» στα μαγαζιά και ερήμωση (φυγή στα άστεα).
- Λογαριασμούς ρεύματος που προκαλούν εγκεφαλικό («να ταβλαρώσω»).
- Το μεγάλο συμπέρασμα: Η κερδοφορία ανήκει αποκλειστικά στους ξένους επενδυτές, ενώ στους «ιθαγενείς» μένει η «τριτοκοσμική χλιμάρα».
4. Η Κορύφωση και ο Σαρκαστικός Επίλογος (Στροφές 18-22)
Εδώ επανέρχεται η φαιά προπαγάνδα, η οποία πέτυχε να παρασύρει ακόμα και τους «οικολογοπεριηγητές». Ο ποιητής κλείνει με μια ιδιοφυή, σαρκαστική προτροπή προς τους ορειβατικούς και φυσιολατρικούς συλλόγους: να αλλάξουν το πρόγραμμά τους και να ξεναγούν τα μέλη τους στο «δάσος των καθρεφτών» και στους τόνους μπετόν, μήπως και «συμπαθήσουν» αυτή την παρά φύση ασέλγεια.
Συνολική αποτίμηση
Δομικά, το ποίημα είναι άψογο. Η μετάβαση από το αστικό παραμύθι της «πράσινης ανάπτυξης» στην άγρια πραγματικότητα της Ακαρνανίας γίνεται με κινηματογραφικό τρόπο.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Τα κείμενα των αναγνωστών που δημοσιεύονται εκφράζονται από τους ιδίους και δεν υιοθετούνται κατά ανάγκη από το παρόν ιστολόγιο.